to you my friend(an open letter),
since you don't want to talk to me kahit ako na
yung nagmamakaawa, k...fine...you said na kung magkaayos man tayo eh walang
magbabago sa way of pakikitungo ko sa'yo, that's what you think, i hope you
remember na ikaw ang unang tumalikod saken, at ikaw rin ang unang lumayo,pinili
ko lang na dumistansya dahil naramdaman ko naman na mas pinaniniwalaan mo "sila"
kesa saken, mas gusto mo "silang" kaibigan kesa saken, pinilit kong maging close
tayo but you closed your heart and ears to me. Remember when R and I broke up
and you were there and you did nothing, nakita ko kung pano mo ako tinignan, at
sana naramdaman mo yung selos na naramdaman ko, yung selos na yon ay hindi para
sa'yo, nagselos ako nun dahil mas pinili mong samahan sya kesa sakin na
naghintay na kausapin mo, i badly needed a shoulder that time, pero naintindihan
ko ulet, he is your close friend, mas close kayo kesa saken, even though we call
each other bes. You never believed in me, kaya tinanggap ko yun, tanggap na
tanggap...i hope when you get to read this, magalit ka, and then kausapin mo ko,
kasi mas gusto ko na awayin mo ako, kesa yung hindi mo ako kinakausap, you
should have seen how depressed i was when you decided to end our friendship, i
was still thankful though, coz you made me realize how important you are to my
life, i still cherish you, and love you,take care!



Noong 2004, lumabas sa pag-aaral ng National
Statistical Coordination Board na 36 na piso ang poverty threshold sa Pilipinas.
Ibig sabihin, kung ang isang Pilipino ay may P36 sa isang araw, hindi na siya
mapabibilang sa mga mahihirap.
